Öncelikle tebriklerini ileten herkese çok teşekkürler.rüzgar bugün 9 günlük oldu ve ben size yazmaya ancak vakit bulabildim.Böyle masum bir varlığın dünyaya gelmesine aracı olmak ne büyük bir gurur, ne büyük bir heyecan ,keşke anlatabilsem.Bunu anlatamasam da doğumda yaşadıklarımı paylaşmak ve doğumu yaklaşan diğer arkadaşlarıma faydalı olmak istiyorum.

Öncelikle hakan bey’in ‘doğumdan alınan tatmin’ konusunda yazdıklarını okuyunca ,bir şeyin çok net farkına vardım.doğum sürecinde tüm yaşadıklarım tek bir an içindi,o da rüzgar’ın doğduğu an.

nil gün bize hep ‘doğum en büyük orgazmdır’ derdi.ben bunu kafamda bir yere koyamaz anlamaya çalışırdım.oysa doğum anı yani bebeğin kafasının ve vücudunun bedenden çıktığı an,gerçekten cennete açılan bir kapı ve hayatta başka bir şekilde tadılamıyacak yüksek bir duygu.işte doğumda yaşanan her şey kendi adıma,’o an’ için defalarca yaşamaya değer.ve arkasından tabiî ki o varlıkla,dokuz ay görmeden taşıdığın ruhla tanışma anı,nasıl anlatılabilir ki!doğum yapan herkes biliyor ki ancak yaşanabilir.

Doğum,Pazar gecesi çok hafif bir dalgayla başladı.ben rüzgar’ın tam 40.haftasını bitirdiğinde doğacağına inanmıştım bu da Salı gününe denk geliyordu.Pazar gecesi saat 3.00 gibi hafif dalgalar yoklamaya başladı,bende saate bakmaya.sabaha karşı dalgalar hafif olmasına rağmen gittikçe sıklaştı saat 8.00 gibi 5 dk.da bir gelmeye başladı.işimize şansa bırakmayalım deyip doğum koçum olan eşim serhan’la hastane yolun tuttuk,doktorumuzu aradıktan sonra.

Hastaneye yerleşip ilk muayenem yapılınca sadece 1 cm açılmam olduğunu ve sürecin başlamış olduğunu anladık.ama dalgaların arası açılmaya 10 dk da bir,20 dk da bir olmaya başlamıştı ama biz keyfimizi bozmadık,Serhan bana kursta edindiğimiz cümleleri okuyor,ben dalgaları kucaklamaya çalışıyordum.bu arada hemşire beni nts ye bağlamak için sürekli ısrar ediyordu,2-3 saatte bir bağlamıştır sanıyorum.bebeğin kalp atışları gayet iyiydi ama hemşire her bağlanışımda sancılarımın çok hafif olduğunu söyleyip moralimi bozuyordu.ben dalgaları ciddi bir şekilde hissediyordum ama hemşire hanım bunlar sancı bile değil demeye getiriyordu.

Neyse biz öğrendiğimiz yöntemleri uygulamaya devam ediyorduk serhan’la dalgaları genelde ayakta bir yere tutunarak nefesle karşılıyordum.öğle vakitlerinde 3 kişilik ailemin ve bir arkadaşımın odaya gelmesiyle konstrasyonum biraz bozuldu.o sırada en son ihtiyacım olan şey benim için üzülen insanlardı.niyetleri ,benim yanımda olup destek olmaktı ama benim ihtiyacım olan şey birilerinin bu sürecin bana normal olduğunu hatırlatmasıydı.oysa beni çok seven bu insanlar sadece benimle birlikte acı çekebiliyorlardı.

Akşama doğru biraz daha panik bir moda geçmişken serhan’la birlikte,asude ebeyi aramamla ebemiz çıkageldi. Asude ebeyi görür görmez boynuna sarıldım ve kendimi güvende hissettim.ebem bana sürecin normal olduğunu söyledi,her şey yolunda gidiyordu.serhan ben ve ebem müziklerimizi açtık,dans ettik,nefes ve imajinasyon çalışmalarımıza döndük.dalgaları çok daha güzel karşılıyordum.

Akşam yapılan kontrolde 4 cm açıklığa ulaştığımı söyledi doktorum,’doğum sabaha ancak olur’ dedi.tabiki bu sürece kadar arada suni sancıyı önermişti,şimdi de epidurali öneriyordu.üstelik öncesinden doğum planımı çok açık konuşmamıza rağmen bu sancıları çekmemin ne kadar gereksiz olduğunu söylüyordu bana,zaten arada sırada gelen hemşireleri tavrıda hep bu yönde ve moral bozucuydu.

Ben ebem ve serhan’dan güç alarak bütün bunlara hayır demeye başardım,gece ise dalgalar oldukça şiddetli ve yoğun geldi ben de onları nasıl istiyorsam öyle karşıladım,daha çok sese dönüştürüp bağırdım.gecenin bir vaktinden sonra Serhan bitap düştüğü için yan odada uykuya dalmasıyla,tüm ailemin başımda benimle beraber nefes çalışmalarına başladı ve bir yandan sürekli belime sıcak su torbası ve masaj uyguladılar.doğumun sonlarına doğru babam bile katıldı çünkü doğuma 1-2 saat kala halam ve aneminde masaj yapmaktan haşatı çıkmıştı.tabi dalgaları bu kadar yoğun hissetmemde kontrolü kaybetmeminde etkisi büyüktü,etrafımda çok fazla insan ve dış müdahele vardı,kendi içime çok dönemiyordum.

Gece kontrolümde uyuyan bir doktor geliyor merhaba bile demeden açıklığımı kontrol ediyor eğer ilerleme varsa asıl doktorum çağırılıyordu.açıkçası tüm süreçte hiçbir doktordan ve hastane personelinden destek görmemek aksine ters bir durum varmış havası yaratılması oldukça üzücü.doktorum bir arada su kesemi patlatmak ‘gene’ süreci hızlandırmak istedi,asude ebeden fikir alıp ona da hayır demeyi başardım.

Sabaha karşı herkes yorgun düşmüştü benim sancılarım artık aralıksız geliyordu ve suyum da çoktan gelmişti.ben çok yorgun değildim çünkü dalga aralarında hep uyumuş dinlenmiştim.sonunda uykulu doktor 8 cm açıklığı söyleyince doktorum geldi ve kontrolden sonra, ‘doğumhaneye geçiyoruz ‘ dedi.enerjim yerindeydi ama yediğim sulu şeyleri bile çıkardığım için şekerli su enjekte ettiler öncesinde.

Doğuma girerken doktorumdan asude ebeninde girmesini rica ettim ama çok kalabalık olur diyerek kabul etmedi,oysa doğumhanede 7 kişi falan vardı?neyse sonuç olarak doğum 11 dk sürdü.bu kadar kısa sürmesinin sebeplerinden biri de hastane ebesinin üstten bastırmasıydı ben defalarca yapmamasını istememe rağmen ki asıl canımı acıtan bu müdahele oldu,kendisini engelleyemedim.sonuç olarak o muhteşem an geldi ve rüzgar’ın kafası ve bedeni dışarı çıktı,gerçekten eşsiz bir duyguydu,kordonu Serhan kesti doktorumuz gene’ konuşmamıza rağmen’ fazla beklememişti.rüzgar çıktığında ağlamadığı için bebeğin zorladığına kanaat getirip yan tarafta bakıma aldılar(üstten iterlerse tabi zorlanır)ve ilk ağlayış duyuldu,allahım ne güzel bir sesti bu,hiç unutamayacağım.2 dk sonra da bebeğim bana verildi çok çok mutluydum,Serhan ise etrafta kelebekler gibi uçuyordu ve tüm doğum sürecinde çok eğlenmiş,neşesini bana da yansıtmıştı.plesantanın çıkmasıyla doktor benden habersiz yaptığı kesilerin dikişlerini attı.böylelikle 30 saati bulan doğum maceramız bitmiş ve yeni maceralara yelken açmıştık rüzgar’la beraber J.

Doğumdan çıktığımda kendimi enerji dolu hissediyordum,ziyarete gelen herkeste bana hiç doğum yapmış gibi gözükmüyorsun diyordu.şimdi de doğumumu paylaşırken,başkalarına anlatırken aynı enerjiyle doluyorum.sanırım bu macera da bazı şeyler istediğim gibi gitmese de çok eğlendim.

Doğal veya normal doğumu hedefleyen canım gebeş arkadaşlarım,yazdıklarımdan anladığınız gibi oldukça kararlı olmak gerekiyor çünkü dışarıdan müdahele çok fazla oluyor.bazılarını engelleyebilirken bazılarına seyirci kalmak durumunda kalabiliyorsunuz.hem anne adayının hem de doğum koçunun iyice hazırlanması lazım ve mümkünse kurslara katılmış bir ebeyi doğuma çağırmanızda büyük fayda var. mümkünse aile ve arkadaşlarla önceden konuşup,asıl desteği bebek doğduktan sonra vermelerini rica edin ve doğuma çağırmayın.

Şimdi ise beni daha da zorlayan başka bir maceradayım,rüzgar’la ilk günler.ama zorlanmayı seviyorum çünkü çok şeyler öğreniyorum,şimdi de rüzgar bana kendimi,annemi öğretiyor.anneliğin ilk adımlarını attırıyor bana.kendimi bazen mutluluktan ,bazen yorgunluktan ağlarken buluyorum.bazen bebeğimin nefesi,kokusu başımı döndürürken,bazen de gece ağlamaktan kıpkırmızı olduğunda yabancılaşabiliyorum bebeğime.ama biliyorum ki tıpkı doğum gibi bunlarda normal bir sürecin parçası,o yüzden mümkün olduğunca anda kalıp dibine kadar yaşamayı seçiyorum.

Sanırım paylaşımım biraz uzun oldu ama teşekkürlerimi iletip bitirmek istiyorum.bana farkındalık kapılarını aralayan nil gün ve saim koç’a,beni doğal doğumla tanıştıran hakan çoker’e,hamileliğin son safhasın hep yanımda olan ve doğumda bana güç veren özverili asude oflaz’a şükranlarımı sunuyorum,bana rehber olduğunuz için teşekkürler.

Her şeyin merkezindeki insan aşkım Serhan ve beni anneliğe seçen rüzgar’ım ,ailem,dostarım sizlere ne kadar teşekkür etsem az.

En çok ta kendime teşekkür ediyorum,bedenime ve ruhuma.Ben hep çok şanslı bir insan oldum,en büyük şansımda, şansımı kendim yarattığımı bilmek oldu.hepinizi sevgiyle kucaklıyorum.çok yazamasam da tüm mailleri takip ediyorum.

Sevgiler

Rüzgar’ın annesi

Nesrin Sertel Sarıpınar